شعر فارسی آیات غمزه

تو محکم باش خواهی دید سرتاسر جهان با ماست

عاطفه جوشقانیان — Thu, 09 Apr 2026 21:49:00 GMT

زمین از آن ما خواهد شد آری، آسمان با ماست
تو محکم باش خواهی دید سرتاسر جهان با ماست

بگو با نیل و با فرعون، ما یاران موساییم
بگو با ساحران اینک عصای داستان با ماست

طناب دشمنان آخر طناب دار خواهد شد
به حبل الله باید چنگ زد، این ریسمان با ماست

اگر از هر طرف تیری کمین کرده‌ست در میدان
بخوان از ما رمیت، آنگاه می‌بینی کمان با ماست

طبس با دست خالی ایستاد آن شب جهان فهمید
سپاه بادها با ما و شن های روان با ماست

چه غم ابر سیاهی دیده بان دشمنان باشد؟
یقین داریم فردا جای جای کهکشان با ماست

به حنجرها قسم فریادها زنده‌ست، بالنده‌ست
بگو الله اکبر، فتح دنیا بی گمان با ماست

زمین از آن ما خواهد شد آری، زودتر برخیز
صدای آشنایی می‌رسد از جمکران... با ماست

تو تنها نیستی وقتی بیایی

صامره حبیبی — Mon, 06 Apr 2026 13:54:00 GMT

بهار و باغ و باران با تو هستند
شکوه و شوق و ایمان با تو هستند

تو تنها نیستی وقتی بیایی
«سپاهی از شهیدان» با تو هستند

ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

اعظم سعادتمند — Mon, 16 Mar 2026 13:52:00 GMT

پس از عبور شب تلخِ انتظار، رسید
پیام یار رسید و سلام یار رسید

فرونشست غباری که غم به‌پا می‌کرد
مرام‌نامۀ باران به این دیار رسید

قلم اگرچه که در اشک و خونِ دل زده بود
از آن خطوط ولی نغمۀ بهار رسید

به گوش دوست، غزل‌خوان و مهربان و لطیف
به گوش خصم، رجزخوان و استوار رسید

میان لشکر دشمن دوید و کشته گرفت
صدای او که پر از موج انفجار رسید

بخوان! بخوان! وطنِ از جراحت آکنده
بخند! مرهم هر زخم نابکار رسید

نوید فتح و بشارت می‌آید از همه‌سو
ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

مسعود یوسف پور — Sun, 15 Mar 2026 13:38:00 GMT

چه مانده؟ پلک تر و جامۀ سیاه از ما
و ما که بعد شما زیستیم...آه از ما

کجاست مدفن پاک شما؟ چه باید گفت؟
اگر نسیم بپرسد به اشتباه از ما

امام قافله! نزدیک قله‌ها بودیم...
نمی‌شدید جدا کاش بین راه از ما

چنان به داغ شما گرم انتقام شدیم
که مرگ می‌طلبد دشمنِ تباه از ما

چنان شرار دل افکنده‌ایم بر عالم
که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

به حق آن سفرِ جمکرانِ آخرتان
همان که ساخته چشم انتظارِ ماه از ما:

دعا کنید که آمادۀ ظهور شویم
که برندارد امام زمان نگاه از ما!

ای عید! بیا و جمعه دیگر باش

احسان کاوه — Fri, 13 Mar 2026 07:21:00 GMT

ای ماه! بیا و آفتابی‌تر باش
ای جمعه! بیا و جمعه آخر باش

ما منتظر حلول ماه از قدسیم
ای عید! بیا و جمعه دیگر باش

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو
سپندوار ز کف داده‌ام عنان بی تو

ز تلخکامی دوران دلم نشد فارغ
ز جام عیش لبی تر نکرد جان بی تو

چون آسمان مه‌آلوده‌ام ز تنگدلی
پر است سینه‌ام از انده گران بی تو
نسیم صبح نمی‌آورد ترانه شوق
سر بهار ندارند بلبلان بی تو

لب از حکایت شب‌های تار می‌بندم
اگر امان دهدم چشم خون‌فشان بی تو

چو شمع کشته ندارم شراره‌ای به زبان
نمی‌زند سخنم آتشی به جان بی تو

ز بیدلی و خموشی چو نقش تصویرم
نمی‌گشایدم از بی‌خودی زبان بی تو

از آن زمان که فروزان شدم ز پرتو عشق
چو ذره‌ام به تکاپوی جاودان بی تو

عقیق صبر به زیر زبان تشنه نهم
چو یادم آید از آن شکرین‌دهان بی تو

گزاره غم دل را مگر کنم چو امین
جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو

روزگار حقیقی شمایید

مهدی جهاندار — Tue, 24 Feb 2026 07:36:00 GMT

شهریار حقیقی شمایید
شهسوار حقیقی شمایید

کوفیان اعتباری ندارند
اعتبار حقیقی شمایید

ای نماز از شما جان گرفته
روزه‌دار حقیقی شمایید

ما کجا بی‌قرار ظهوریم
بی‌قرار حقیقی شمایید

فوق دست خدا قدرتی نیست
اقتدار حقیقی شمایید

دیگران ادّعای بهارند
نوبهار حقیقی شمایید

اف بر این روزگار دروغین
روزگار حقیقی شمایید

یَملأُ الأرضَ قِسطاً وَ عَدلا
آن قرار حقیقی شمایید

زمان رسیده به پایان ماجرای زمین

فاطمه زاهد مقدم — Tue, 22 Jul 2025 17:00:00 GMT

چه‌قدر خسته‌ام این روزها، دلم تنگ است
دلی نمانده برایم، خودت ببین! سنگ است!

چه‌قدر گریه بباریم؟ آسمان تشنه‌است
چه‌قدر زنده بمانیم؟ بیش از این ننگ است

شهید بعد شهید و یتیم بعد یتیم
نگاه کن پسرم! آه، اسم این جنگ است..

هلا مجسمه‌های عرب! روایتمان
چه‌قدر از غم مظلوم ناهماهنگ است

میان سیرهٔ پیغمبر و سیاق شما
هزار بادیه راه و هزار فرسنگ است

زمان رسیده به پایان ماجرای زمین
جهان برای خبرهای خوب دلتنگ است

یک جمعه‌ی نزدیک، نصلّی فی القدس

سیدمحمد جواد شرافت — Fri, 20 Jun 2025 05:35:00 GMT

ماییم و شکوهِ نصر ان‌شاء‌الله
قدس است و شکستِ حصر ان‌شاء‌الله

یک جمعه‌ی نزدیک، نصلّی فی القدس
همراه امام عصر ان‌شاء‌الله

چه‌هاست در سر آن نرگس بهارآور

صادق رحمانی — Sun, 15 Jun 2025 07:15:00 GMT

سفر به نقرۀ ناب است بوی پیرهنش
یقین گمشده در جست و جوی پیرهنش

چه‌هاست در سر آن نرگس بهارآور
خبر بیاور از آن های‌وهوی پیرهنش

در انتظار تو اردی‌بهشت‌ها ماندیم
نگاه ناز کشیدیم روی پیرهنش

بهار از پس آن اتفاق زرد افتاد
و نرگس آمد و گل داد توی پیرهنش

چه دلربایی آرام و آبی‌اش تنهاست
کنار آینه‌ها، رو‌به‌روی پیرهنش

دعای خلوتیان روشن است و یوسف من!
به کوی میکده تسبیح‌گوی پیرهنش

اگر چه پنجره بسته‌ست، باز می‌گویم
سفر به نقرۀ ناب است بوی پیرهنش

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست

سجاد سامانی — Sun, 16 Mar 2025 17:31:00 GMT

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست
در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گوشه‌نشینان و عافیت‌طلبان
تو در میانه‌ی میدان کارزار بایست!

نه مثل قایق فرسوده‌ای کناره بگیر
نه مثل طفل هراسیده‌ای کنار بایست!

در این زمانه‌ی بدنام ناجوانمردی
به نام نامی مردان روزگار بایست!

بس است اینکه به آه و به ناله در همه عمر
به انتظار«نشستی»، به انتظار «بایست»!

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری

محمدحسین ملکیان — Sun, 16 Mar 2025 17:19:00 GMT

کرامت پیشه ای بی مثل و بی مانند می آید
که باران تا ابد پشت سرش یک بند می آید

کسی که می شناسد جد او را، خوب می داند
که او تنها نه با شمشیر، با لبخند می آید

همان تیغی که برقش می شکافد قلب ظلمت را
همان دستی که ما را می دهد پیوند می آید

همه تقویم ها را گشته ام، میلادی و هجری
نمی داند کسی او چندِ چندِ چند می آید

جهان می ایستد با هرچه دارد روبه روی او
زمان می ایستد، بوی خوش اسفند می آید

ولی الله، عین الله، سیف الله، نورالله
علی را گرچه بعضی بر نمی تابند، می آید

بله! آن آیت اللهی که بعضی خشک مذهب ها
برای بیعت با او نمی آیند می آید

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری
ولی می دانم آخر هم زبانم بند می آید

نترس از قدرت فرعون او را آب خواهد برد

ماهرخ درستی — Sun, 16 Mar 2025 16:28:00 GMT

بخند این اشک ها از چشمه ی تسنیم می آید
بهاری دارد از آینده ی تقویم می آید

درون دشت هایت گل به گل امّید روییده
صدای سوره ی اسراست از بیسیم می آید؟

جهان در انتظار جلوه ی آن خاتم سرخ است
سلیمانی به قصد محو این دژخیم می آید

نترس از قدرت فرعون او را آب خواهد برد
به استقبال موسی نیل با تعظیم می آید

صدای رعشه را بر قامت بت ها نمی بینی؟
صدا آری صدای پای ابراهیم می آید

به پا خیزید ای آیینه ها آیینه تر باشید
همان ماهی که از زیبایی اش گفتیم می آید

کبوترهای صحن قدس را از دور می بینم
چقدر آواز آزادی به این اقلیم می آید

ای بهار آخر زمین!

محمد مرادی — Fri, 14 Feb 2025 10:29:00 GMT

بی‌تو قرن‌هاست رودها، در طریق درّه سالکند
بی‌تو زخم‌ها عفونی‌اند، بی‌تو دردها چه‌هالکند

با تو لاله‌ها، ترانه‌ها، خطبه‌خوان دفتر منند
بی‌تو داغ‌ها، دریغ‌ها، خسروان این ممالکند

در هوایت ای نفَس‌ترین! ای بهار آخر زمین!
بادها هماره جاری‌اند، ابرها دوباره سالکند

آسمان، مدار حجّ توست، ای مطاف سعی عاشقی!
در طواف تو ستارگان عازمان این مناسکند

لب به جلوه باز کن! بخوان، شعر جمعه‌ی ظهور را
مدتی است استغاثه‌ها، گرد دامن ملایکند
::
عصر، عصر عمروعاص‌هاست، یک‌نفس خودی نشان بده
قرن‌هاست کوچه‌های ما داغدار خون مالکند

این انقلاب چشمه ای از انقلاب توست

فاطمه معصومه شریف — Thu, 06 Feb 2025 12:41:00 GMT

برخیز و در تمام جهان انقلاب کن
روی سپاه عاشق خود هم حساب کن

ما ملت امام حسینیم و با توایم
شاگرد های پیرخمینیم و با توایم

چشم انتظار باغ پر از گلشن توایم
چشم انتظار بیست و دوی بهمن توایم

این انقلاب چشمه ای از انقلاب توست
پیروزی اش مقدمه ی فتح باب توست

ای نور محض وعده ی صادق خود تویی
چشمِ امید این همه عاشق خود تویی

بنشان به خاک، خاک سیاه... آن سپاه را
برهم بزن صلابت کاخ سیاه را

چیزی به انتهای سیاهی نمانده است
والفجر... تا طلوع تو راهی نمانده است

یلداست... انار دانه کردن خوب است

مسعود یوسف پور — Fri, 20 Dec 2024 13:18:00 GMT

دوری تو را بهانه کردن خوب است
شِکوِه ز غم زمانه کردن خوب است

از دیده به جای اشک، خون می‌گریم
یلداست... انار دانه کردن خوب است

یک روز می رسد غزلی، قال و قیل را...

احسان کاوه — Wed, 17 Apr 2024 13:39:00 GMT

یاد آورید معجزه رود نیل را
ما گردنیم خنجر خواب خلیل را

پس سنگِ در فلاخن داوود می شویم
تا بشکنیم شوکت اصحاب فیل را

تابوت دو مثلث جالوت می کنیم
با خط سرخ، وسعت این مستطیل را

وقت سفر رسیده به زن ها خبر دهید
تا زین کنند مرکب مردان ایل را

این بانگ نینواست که از گوشه حجاز
سمت عراق می کشد ابن السبیل را

آوازی از تراز مزامیر می رسد
سر می دهد روایت عصری اصیل را

می آید آن زمان که زمین زیر و رو شود
یک روز می رسد غزلی، قال و قیل را ...

آن روز چشم و گوش فلک باز می شود
تا بشنویم زمزمه جبرییل را

از دوردست عطر عزیزی رسیده است
آب آورید و مصحف و رخت رحیل را

ما بر آن عهد که بودیم کماکان هستیم

مصطفی محدثی خراسانی — Tue, 26 Mar 2024 06:01:00 GMT

گر چه در سایه ی لطف تو پریشان هستیم
ما بر آن عهد که بودیم کماکان هستیم

ما نه تنها به نسیم سحری گل شده ایم
که شکوفا تر از آن در شب طوفان هستیم

یوسف راه تو، فرهاد تو،مجنون توئیم
گو به چاه آی و به کوه آی و بیابان ،هستیم

مهر اگر می بری و چند صباحی دوریم
منتظر باش که باز اول آبان هستیم

تا به میقات شهیدان تو راهی ببریم
همچنان درصف جامانده یاران هستیم

ما که گرم از نفس روشن تابستانیم
حال در سردی شبهای زمستان هستیم

شاید دو نوجوان عبا بر دوش چشم تو را مباحثه می‌کردند

سید سلمان علوی — Sun, 25 Feb 2024 06:02:00 GMT

با این کویر، فصل بهاری هست
فصلی که روشن است بشاراتش
اهل حدیث، محو مفاتیحش
شیخ الرئیس، مات اشاراتش

فصلی که بی ملاحظه آغشته‌ست
با لحن دلبرانه‌ی قرآنت
شرح چهل حدیث شهیدان است
منظومه‌ی مدوّن مژگانت

با بوی نان تازه و آویشن
هر صبح یک ضیافت ربّانی است
در سفره‌های کوچکمان اما
نان هست، چای هست، مربّا نیست

ای خاک! ای حکایت دامن‌گیر
یک عمر با سکوت تو سر کردیم
سربازهای تشنه و حیرانیم
اما نیامدیم که برگردیم

ما گم شدیم و باز نفهمیدیم
در سایه‌ی هدایه هدایت نیست
یک آیه از نگاه تو کافی بود
اینجا کفایه هست، کفایت نیست

امروز آب و آتش و ابریشم
تصویر روز حادثه می‌کردند
شاید دو نوجوان عبا بر دوش
چشم تو را مباحثه می‌کردند

تو آن شراب بی بدلی آقا
مضمون تازه‌ی غزلی آقا
یا نه... روایت ازلی آری
تو متن عهد لم یزلی آقا

آدینه آن حکایت خونین است...
ندبه... کمیل... علقمه... عاشورا...
قد قامت الصّلوة؛ قیامت کن
الله اکبر ای همه عاشورا

ای نامه‌های دعوت سرگردان
با عهدتان اراده‌ی خیری هست؟!
ظهر است؛ این اذان ظهور اوست
وقت جماعت است؛ زهیری هست؟!

از شکوه‌ی گنجشک‌ها حتی خبر داری

فائزه امجدیان — Fri, 08 Dec 2023 10:18:00 GMT

از اشک‌ها، از خنده‌ها، از ما خبر داری
هر لحظه از اندوه آدم‌ها خبر داری

از کاسه‌های خالی از باران نخلستان
از تشنگی، از قحطی خرما خبر داری

این روزها تلخ‌اند، اینجا قند کمیاب است
حتما خودت از تلخی دنیا خبر داری

می‌روید از خاک یمن هر شب عقیقی سرخ
از کودکان زخمی صنعا خبر داری

شاید در آغوشت گرفتی کودکی را که
با گریه می‌پرسد: تو از بابا خبر داری؟

شهری گرسنه در کنار کوهی از الماس
از دزد معدن‌های اِفریقا خبر داری

شاید نماز صبح گاهی در فلسطینی
باران من! از اشک زیتون‌ها خبر داری

دیوارهایش را نوازش می‌کند دستت
از غصه‌های مسجدالاقصی خبر داری

از مرگ گندم‌زار زیر چکمه‌ی دشمن
از مرگ، از سوغات امریکا خبر داری

تنها نه از ما شیعه‌ها، از آه آن هندو
وقتی توسل کرد بر بودا خبر داری

شاید تو را نشناسد اما درد دل کرده
شاید نمی‌بیند تو را، اما خبر داری

فانوس‌ها هر شب به دنبال تو می‌گردند
با گریه می‌پرسند: از دریا خبر داری؟

یکشنبه‌ها ناقوس با شوق تو می‌خواند
از معبدی متروکه و تنها خبر داری

هر صبح گنجشکان شکایت می‌کنند از ما
از شکوه‌ی گنجشک‌ها حتی خبر داری

تنها دلیل دلخوشی‌های منی وقتی
می‌دانم از حالم همین حالا خبر داری

شمشیر صیقل می‌دهی در خیمه‌ات یعنی
آری خبر داری تو از فردا خبر داری

قانون شعرم را به هم می‌ریزم از شوقت
آن صبح زیبا ذوالفقارت را که برداری

بعد ديگر كسي چه مي داند؟

حامد اهور — Fri, 08 Dec 2023 10:09:00 GMT

بايد اول دچار باشي، بعد.
خسته از روزگار باشي، بعد.

مثل فانوسهاي چشم به راه
تا سحر بيقرار باشي، بعد.

دل به درياي آسمان بزني
با زمين هم ندار باشي، بعد.

هُرم خورشيد را به جان بخري
تا كمي سايه‌سار باشي، بعد.

همه دنيا هم از تو برگشتند
باز چشم انتظار باشي، بعد.

مثل آيينه‌اي در آيينه
در خودت بي‌شمار باشي، بعد.

شك نكن گل به بار مي آيد
تو اگر با بهار باشي، بعد...

بعد ديگر كسي چه مي داند؟
بايد آن روزگار باشي، بعد

به قبل از هفتم اکتبر دیگر بر نخواهد گشت

مریم سقلاطونی — Fri, 08 Dec 2023 09:43:00 GMT

زمستان می رود ... دیگر گلی پر پر نخواهد گشت
درختی زیر تیغ باد ... خاکستر نخواهد گشت

جهان بعد از این طوفان...جهان امن و ایمان است
جهانی که در آن مظلوم . بی یاور نخواهد گشت

اگر چه مست و مغرورند ؛ اما بعد از این... دنیا
به کام ظالمان و صاحبان زر نخواهد گشت

به لطف حضرت حق .لشکر سفاک اسرائیل
حریف قدرت توفان ویرانگر نخواهد گشت

اگرچه مرگ می بارد...ولی پیجیده در عالم
زمین جز با نوای «یا علی حیدر» نخواهد گشت

چه اقیانوس مواجی به راه افتاده در دنیا!
که کوهی مانع این خشم پهناور نخواهد گشت

جهان از خواب طولانی شده بیدار و بعد از این
به قبل از هفتم اکتبر دیگر بر نخواهد گشت
::
کجایی ای گل نرگس؟ ...بهاری بی حضور تو
معطر از شمیم یاس و نیلوفر نخواهد گشت

شمیمی وزد...بوی تو می آید...زمستان نیست
تو‌که باشی جهان صبح است ...شب...دیگر نخواهد گشت

رویای روشن

قیصر امین پور — Mon, 30 Oct 2023 04:22:00 GMT

فرزندم!
رویای روشنت را
دیگر برای هیچ کسی بازگو مکن!
-حتی برادران عزیزت-
می ترسم
شاید دوباره دست بیندازند
خواب تو را
در چاه
شاید دوباره گرگ...
می دانم
تو یازده ستاره و خورشید و ماه
در خواب دیده ای
حالا باش!
تا خواب یک ستاره دیگر
تعبیر خواب های تو را
روشن کند
ای کاش...!

موسم آن وعده ی دیرین می آید

زکریا اخلاقی — Thu, 06 Apr 2023 08:24:00 GMT

بعد از این توفان سنگین فصل باران های آهنگین می آید
کاروان در کاروان گل، با صدای پای فروردین می آید

روح صحراها گل افشان، جان مشرق ها و مغرب ها درخشان
خاک لبریز از نیایش، از تمام دشت ها آمین می آید

می تراود در فلسطین، می درخشد در بلندی های جولان
در شبی سرشار حیرت، مثل ماه از آسمان پایین می آید

پرشکوه این دشت ها را، اسب یال افشان او در می نوردد
زیر باران تجلی، با سوارانی زلال آیین می آید

در ترنم های لیبی، درنواهای شبانگاهان لبنان
با تغزل های موزون، با بشارت های آهنگین می آید

مثل سروی سایه گستر، می چمد در ساحت میدان لؤلؤ
شوق ها گل می دهد باز، عشق ها را لحظه ی تکوین می آید

از پی صبحی نمایان، در میان حلقه ی شوق شهیدان
از مسیر ارغوان ها، با سپاه لاله و نسرین می آید

چون نسیمی آسمانی می وزد در جمع یاران یمانی
با شمیم آشنایی، با تبسم های عطرآگین می آید

موج هایی پرتکاپو، از فرات افشانده تا نیل این هیاهو
کشتی این جزر ومد ها، عاقبت تا ساحل تسکین می آید

آخر آن طاووس دلها، کعبه را محو تجلی می نماید
چشم در راهیم آری، موسم آن وعده ی دیرین می آید

سختی این سالها را، می تکاند با سلامی سبز و آخر
با تمام خارها گل، با تمام تلخ ها شیرین می آید

آخرین فرصت خدا به زمان

یحیی علوی فرد — Tue, 07 Mar 2023 01:42:00 GMT

آسمان می‌تپد برای زمین
به نظر پر ستاره می‌آید
خبری می‌رسد به گوش زمان
که محمد دوباره می‌آید..

بر لبش جاری است حرف جدید
آخرین گفتهٔ خدا: قرآن
آخرین حرف آسمان به زمین
آخرین فرصت خدا به زمان

همه‌جا می‌شود پر از گل‌ها
گل نرگس، گل همیشه بهار
عطر یاس و محمدی دارد
پس از این با خودش همیشه بهار

خودش از نو مدینه می‎‌سازد
این مدینه همه مسلمان‌اند
کوچه‌ها کوچهٔ بنی‌هاشم
اهل‌بیتش هزار سلمان‌اند

همه‌جا مثل جمکران زیباست
همه‌جا مثل مسجد سهله‌ست
کوچه‌ها خالی از ابولهب و
زندگی خالی از ابوجهل است

روزها روشن است چون حرفش
هیچ‌کس یاد شب نمی‌افتد
از لب کوچه خنده می‌ریزد
خنده از روی لب نمی‌افتد

او علی یا حسن... نمی‌دانم
او حسین است یا که سجاد است
باقر و صادق است شاید او
نام‌هایی که مثل فریاد است

حضرت کاظم است شاید او
بی‌شباهت به حضرت او نیست
او که مفهوم آشنای رضاست
چون جواد است یا که چون هادی‌ست

حسن عسکری‌ست شاید او
هر چه را دارد از پدر دارد
یادگار تمام زیبایی
تاجی از گل به روی سر دارد

این محمد که می‌رسد از راه
زندگی را دوباره می‌سازد
همه‌جا رنگ عشق می‌گیرد
کینه و غصه رنگ می‌بازد

دست در دست‌های خضر و مسیح
همه را می‌برد به شهر ظهور
می‌شود جمع عاشقانش جمع
همه را می‌برد مدینهٔ نور

با این‌همه چشم، آسمان در پی کیست

میلاد عرفان پور — Wed, 23 Mar 2022 06:10:00 GMT

با گردش بی‌امان، زمان در پی کیست؟
اینگونه جهان با هیجان در پی کیست؟

دنبال که اینچنین زمین می‌گردد؟
با این‌همه چشم، آسمان در پی کیست؟

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری

محمدحسین ملکیان — Sat, 25 Dec 2021 11:44:00 GMT

کرامت پیشه ای بی مثل و بی مانند می آید
که باران تا ابد پشت سرش یک بند می آید

کسی که نسل او را می شناسد، خوب می داند
که او تنها نه با شمشیر، با لبخند می آید

همان تیغی که برقش می شکافد قلب ظلمت را
همان دستی که ما را می دهد پیوند می آید

همه تقویم ها را گشته ام، میلادی و شمسی
نمی داند کسی او چندِ چندِ چند می آید

جهان می ایستد با هرچه دارد روبروی او
زمان می ایستد، بوی خوش اسفند می آید

ولی الله، عین الله، سیف الله، نورالله
علی را گرچه بعضی بر نمی تابند، می آید

بله! آن آیت اللهی که بعضی خشک مذهب ها
برای بیعت با او نمی آیند می آید

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری
ولی می دانم آخر هم زبانم بند می آید

بخوان شاعر! نگو این شعربافی در خور او نیست
کلاف ما به چشم یوسف ارزشمند می آید

به در می گویم این را تا که شاید بشنود دیوار
به پهلوی کبود مادرم سوگند می آید!

ممنون که پا به زندگی ما گذاشتی...

عاطفه جوشقانیان — Tue, 06 Apr 2021 02:03:00 GMT

ای آنکه عطر در دل گل ها گذاشتی
در جان ما محبت خود را گذاشتی

با ابرها تپیدی و آرام و بی قرار
نم نم قدم به خلوت دریا گذاشتی

باران حضور گرم تو را مژده می دهد
ما را که گفته است که تنها گذاشتی؟

خود را میان دشت پراکندی و گلی
از هرکجا که رد شده ای جا گذاشتی

حالا اتاق، پر شده از باغ، ای نسیم!
ممنون از اینکه پنجره را وا گذاشتی

ای آفتابِ رد شده از شیشه باغ ها!
بر تار و پود سبز چمن پا گذاشتی

گل های فرش گرم پذیرایی ات شدند
ممنون که پا به زندگی ما گذاشتی...

عالم اگر که صاحب حجت نمی شد

احمد حسین پور علوی — Tue, 06 Apr 2021 01:52:00 GMT

خورشید هم در آسمان رویت نمی شد
دیگر کسی با ماه هم صحبت نمی شد

چشم ستاره لحظه ای سو سو نمی زد
رنگین کمان در محفلی دعوت نمی شد

خاک از وجود تیرهءخود دست می شست
باد از سکون خویش بی طاقت نمی شد

آتش مجال شعله ور بودن نمی یافت
رود از نبود موج ناراحت نمی شد

غنچه به خواب مرگ میرفت و پس از آن
از خلوت خود وارد جلوت نمی شد

ارکان هستی را خدا میزان نمی کرد
دار و ندار ما به جز ظلمت نمی شد

منظومه ای در کهکشان باقی نمی ماند
اصلا خدا آمادهء خلقت نمی شد

این سرنوشت شوم ارکان جهان بود
عالم اگر که صاحب حجت نمی شد

ای کاش در هر محفل انسی که داریم
از هیچ کس غیر از شما صحبت نمی شد

زمان چون ساعتی در دست تو تنظیم خواهد شد

جعفر عباسی — Wed, 08 Apr 2020 09:39:00 GMT

جهانِ درد دیده، عمر بسیاری نخواهد داشت
جهان غیر از پر و بالت پرستاری نخواهد داشت

شنیدم بعد تو بوی سلامت می دهد دنیا
جهان هم پیش تو احساس بیماری نخواهد داشت

شنیدم شنبه ها تلخی نخواهد کرد بعد از تو
و این تقویم دیگر روز تکراری نخواهد داشت

زمان چون ساعتی در دست تو تنظیم خواهد شد
زمین خوار و زمین خواری، هواداری نخواهد داشت

دل دلال ها می لرزد آن روز از نگاه تو
دلار لعنتی ها هم خریداری نخواهد داشت

تو روشن می کنی وقتی حساب بی حسابی را
ترازوی تورم هیچ بازاری نخواهد داشت

در این بی دولتی ها در هوای دولتی هستم
که می دانم مدیران ریاکاری نخواهد داشت

برای کلبه های دربه در آغوش خواهی شد
ولی با کاخ ها، چشم تو دیداری نخواهد داشت

جهان در بستر آلوده ای از خاک و خون خفته است
که دور از پلک تو، میلی به بیداری نخواهد داشت...

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟

یوسف رحیمی — Tue, 31 Mar 2020 06:14:00 GMT

با دردهای تازه‌ای سر در گریبانم
اما پر از عطر امید و بوی بارانم

هربار غم‌ها بیشتر سویم هجوم آورد
دیدم درخشان‌تر شده آیینۀ جانم

آیینۀ صبر و وقار و مهر و لبخندم
این روزها سرتابه‌پا، آیینه‌بندانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان
«اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق
من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابنده‌تر شد خاک من با گوهر ایثار
این خاکِ گوهربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خاتم سرخ شهادت را
با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح
هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سایه‌سار بانوی آیینه و آبم
از عطر یاسش پر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاه چراغ اینجا چراغان است
من در پناه سایۀ دروازه قرآنم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست...
باران که می‌آید پر از عطر بهارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟
عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتظار رؤیت ماهم در این شب‌ها
کی می‌دمد خورشید از شرق شبستانم؟

چه رفتنی‌ست که پایان اوست بسم الله

سید حمیدرضا برقعی — Thu, 09 Jan 2020 16:07:00 GMT

به واژه‌ای نکشیده‌ست مِنَّت از جوهر
خطی که ساخته باشد مُرکَّب از باور

کنون مرکب من جوهر است و جوهر نیست
به جوش آمده خونم چکیده بر دفتر

به جوش آمده خونم که این‌چنین قلمم
دوباره پر شده از حرف‌های دردآور

دوباره قصۀ تاریخ می‌شود تکرار
دوباره قصۀ احزاب باز هم خیبر

دوباره آمده‌اند آن قبیلۀ وحشی
که می‌درید جگر از عموی پیغمبر

عصای کینه برآورده باز ابوسفیان
دوباره کوفته بر قبر حمزه و جعفر

به هوش باش مبادا که سِحرِمان بکنند
عجوزه‌های هوس، مُطربان خنیاگر

مباد این‌که بیاید از آن سر دنیا
به قصد مصلحتِ دین مصطفی؛ کافر

چنان مکن که کسان را خیال بردارد
که باز هم شده این خانه بی در و پیکر

به این خیال که مرصاد تیر آخر بود
مباد این‌که بخوابیم گوشۀ سنگر

زمان زمانۀ بی‌دردی است می‌بینی
که چشم‌ها همه کورند و گوش‌ها همه کر

هزار دفعه جهان شاه‌راه ما را بست
هزار مرتبه اما گشوده شد معبر

خوشا به حال شکوه مدافعان حرم
که سر بلند می‌آیند یک‌به‌یک بی‌سر

اگر چه فصل خزان است، سبز پوشانیم
برآمد از دل پاییز میوۀ نوبر

به دودمان سیاهی بگو که می‌باشند
تمام مردم ایران سپاهِ یک لشکر

به احترام کسی ایستاده‌ایم اینک
که رستخیز به پا کرده در دل کشور

نفس نفس همۀ عمر مالک دل بود
کسی که بود به هنگامه، مالک اشتر

بغل گشوده برایش دوباره حاج احمد
رسیده قاسمش از راه، غرق خون، پرپر

به باوری که در اعماق چشم اوست قسم
هنوز رفتن او را نمی‌کنم باور

چگونه است که ما کشته داده‌ایم اما
به دست و پا زدن افتاده دشمن مضطر

چگونه است که خورشید ما زمین افتاد
ولی نشسته سیاهی به خاک و خاکستر

چه رفتنی‌ست که پایان اوست بسم الله
چه آخری‌ست که آغاز می‌شود از سر

جهان به واهمه افتاد از آن سلیمانی
که مانده است به دستش هنوز انگشتر

بدون دست علم می‌برد چنان سقا
بدون تیغ به پا کرده محشری دیگر

چنین شود که کسی را به آسمان ببرند
چنین شود که بگوید به فاطمه مادر

قصیده نام تو را برد و اشک شوق آمد
که بی‌وضو نتوان خواند سوره کوثر

خدا به خواجۀ لولاک داده بود ای کاش،
هزار مرتبه دختر، اگر تویی دختر

میان آتشی از کینه پایمردیِ تو
کشاند خصم علی را به خاک و خاکستر

فقط نه پایۀ مسجد که شهر می‌لرزید
از آن خطابه، از آن رستخیز، از آن محشر

تمام زندگی تو ورق ورق روضه‌ست
کدام مرثیه‌ات را بیان کنم آخر؟

تو راهیِ سفری و نرفته می‌بینی
گرفته داغ نبود تو خانه را در بر

تو رفته‌ای و پس از رفتنت خبر داری
که مانده دیدۀ زینب هنوز هم بر در

کنون به تیرگی ابرها خبر برسد
که زیر سایۀ آن چادر است این کشور

رسیده است قصیده به بیت حسن ختام
امید فاطمه از راه می‌رسد آخر

ما بر آن عهد که بودیم کماکان هستیم

مصطفی محدثی خراسانی — Sun, 29 Dec 2019 17:07:00 GMT

دیرآمدنت عزیز، دیرآمدنت

رقیه ندیری — Tue, 26 Nov 2019 19:12:00 GMT

دیر آمدنت بهانه یادم داده
صدها غزل و ترانه یادم داده

دیرآمدنت عزیز، دیرآمدنت
بی تابی کودکانه یادم دادهَ

تقویم ها دروغ نوشتند از بهار

نفیسه سادات موسوی — Sat, 09 Nov 2019 16:42:00 GMT

دل بسته اند عالم و آدم به روزگار
این روزگار وعده فروشِ فریبکار

با ناامید نیز مدارا نمی کند
_{وقتی وفا نکرده به چشم امیدوار}

هرشب به شوق خواب خوشی چشم بسته ایم
تنها نصیبمان شده کابوس مرگبار

ما سالهاست غیر زمستان ندیده ایم
تقویم ها دروغ نوشتند از بهار

دریا، بیا و نقطه ی پایان رود باش
دارد سقوط می کند از کوه، آبشار

این بار نوبتِ منِ تنها رسیده است

نفیسه سادات موسوی — Sat, 09 Nov 2019 16:32:00 GMT

مهلت گذشت، آخر دنیا رسیده است
تقویم ما به روز مبادا رسیده است

هرکس به سهم خود غزلی از غمت سرود
این بار نوبتِ منِ تنها رسیده است

دریا به موج می دود اما به چشم من
ساحل به پای بوسی دریا رسیده است

دیگر برای حفظ حقیقت مجال نیست
انجیل هم به دست یهودا رسیده است

_{نفرینِ من که پشت سرت می دوید، آه

گفتم نمی رسد به تو، اما رسیده است}

کلاغان کلاغان مگر می گذارند ؟!

فاطمه معصومه شریف — Thu, 08 Aug 2019 08:25:00 GMT

شبم تار و آیینه ها پر غبارند
و آیینه ها هم تورا دوست دارند

و گنجشک هایی که بر شاخه هستند
تمام زمستان به فکر بهارند

نشستم صدای تو یادم بیاید
کلاغان کلاغان مگر می گذارند ؟!

ببین آسمان خالی است از ستاره
ولی غصه ها در دلم بی شمارند

ببین کوه ها را که اندوهگین اند
ببین جاده هارا که چشم انتظارند

ببین دشت هارا که بی تو کویرند
و از دوری ات رود ها بی قرارند

چه قدر آسمان از نبودت بگیرد
چه قدر ابرها در فراقت ببارند؟

به موهای بابا که دیگر سپید است
به چشمان مادر که از گریه تارند

بیا و کمک کن به این بی پناهان
به اینان که جز تو امیدی ندارند ....

می رسد بهار دور از انتظار

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 11:37:00 GMT

انتظار
روزهای بی شماری انتظار
سال های آزگاری انتظار
آری انتظار

بهت چشم های خشک و خیره سوی جاده های مه گرفته انتظار نیست
انتظار
شوق جویبارهاست
در مسیر چشمه و درخت
دست های زیر چانه پشت شیشه های تار عنکبوت بسته انتظار نیست
انتظار
رقص رودخانه های پرطلاطم است
موقع رسیدنی به اب های بی کران
موقع وصال

ولی ولی
گاهی انتظار
تا کنار رود رفتن و
تشنه بازگشتن است
سال های سال

با شکوه و پر غرور از انتظار
خسته دل ولی صبور از انتظار
می رسد بهار
دور از انتظار

اندوه تو از جنس اندوه کسی نیست

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:27:00 GMT

تنها خودت حس می کنی تنهایی ات را
شب های گریه غربت یلدایی ات را

اندوه تو از جنس اندوه کسی نیست
چندین برابر کرده غم زیبایی ات را

هر جنگلی در آرزوی شال سبزت
هر چشمه ای اما دل دریایی ات را...

ای قبله ی ریحانه ها، در سجده هستند
بابونه ها عطر خوش صحرایی ات را
::
در فاطمیه گریه کردم، عهد بستم
تا چله بنشینم غم زهرایی ات را

عاقبت دروازه های عاشقی وا می شوند

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 12:58:00 GMT

وعده ها هرچند هی امروز و فردا می شوند
عاقبت دروازه های عاشقی وا می شوند

بغض خورشید از گلوی شرق بیرون می زند
این همه شب های واپس مانده فردا می شوند

آسمان گم می شود پشت پرستوهای شاد
دسته های دوستی از دور پیدا می شوند

یک نفر با سرمه دانی از تجلی می رسد
دختران کوچه ی اشراق زیبا می شوند

زیر طیف تابشش آیینه ها صف می کشند
روی سطح خنده اش گل ها شکوفا می شوند

روی دستش مهربانی ها جوانی می کنند
پیش پایش بی نیازی ها تمنا می شوند

تا کجا پهلو بگیرد زورق زیبایی اش
چشم های ما شبی صد بار دریا می شوند

انتظار

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:00:00 GMT

من همه ش منتظرم که شهید بشم

_{فاطمه. 5 ساله}

فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

اعظم سعادتمند — Fri, 19 Apr 2019 06:39:00 GMT

جمله‌ی اندوهگین روی نیسان عاشق است
حتم دارم آن جوان پشت فرمان عاشق است

سبزه ای که بی‌سبب یا با سبب روییده است
با تحیر در سماع دور میدان عاشق است

خسته ای از جیغ ماشین‌ها، توقف‌ها، ولی
گوش کن! اعصاب خرد راه‌بندان عاشق است

لحظه ای احوال زرد تاکسی ها را ببین
فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

صبر کن! دیوان حافظ می‌دود دنبال تو
کودکی که می‌فروشد فال ارزان عاشق است

پیر پامیری، همان آهی که دیگر سالهاست
آمده تا "شهرقائم" از بدخشان عاشق است

سخت می‌گیرد ولی بگذر از او،از او مرنج
گرچه خیلی سنگ رفتار است دربان، عاشق است

ابر دلتنگی که گاهی بغض و گاهی گریه است
گاه پیدا عاشق است و گاه پنهان عاشق است

در مسیر از حرم تا جمکران حس می‌کنی
عابر و راننده، ماشین و خیابان عاشق است

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما

قیصر امین پور — Wed, 20 Mar 2019 11:28:00 GMT

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گُل کند لبخندهای ما

بفرمایید هر چیزی همان باشد که می خواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما

بفرمایید تا این بی چراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما

سرِ مویی اگر با عاشقان داری سرِ یاری
بیفشان زلف و مشکن حلقه ی پیوندهای ما

به بالایت قسم، سرو و صنوبر با تو می بالند
بیا تا راست باشد عاقبت سوگندهای ما

شب و روز از تو می گوییم و می گویند، کاری کن
که «می بینم» بگیرد جای «می گویند»های ما

نمی دانم کجایی یا که ای، آنقدر می دانم
که می آیی که بگشایی گره از بندهای ما

بفرمایید فردا زودتر فردا شود، امروز
همین حالا بیاید وعده ی آینده های ما

چه باشم و چه نباشم، بهار در راه است

محمود سنجری — Wed, 07 Nov 2018 16:11:00 GMT

چه باشم و چه نباشم، بهار در راه است
بهار، همنفس ذوالفقار در راه است

نگاه منتظران، عاشقانه مي خواند
كه: آفتاب شب انتظار، در راه است

به جاده هاي كسالت، به جاده هاي تهي
خبر دهيد كه: آن تكسوار در راه است

كسي كه با نفس آفتابي اش دارد
سر شكستن شب هاي تار، در راه است

كدام جمعه؟ ندانسته ام! ولي پيداست
كه آن وديعه پروردگار در راه است

دلم خوش است ميان شكنجه ی پاييز
چه باشم و چه نباشم، بهار در راه است

صدای شیهه ی رخش ظهور می آید

مرتضی امیری اسفندقه — Wed, 07 Nov 2018 16:06:00 GMT

فروغ بخش شب انتظار ، آمدنی است
رفیق ، آمدنی ، غمگسار ، آمدنی است

به خاک ِ کوچه ی دیدار ، آب می پاشند
بخوان ترانه ، بزن تار ؛ یار ، آمدنی است

ببین چگونه قناری ز شوق می لرزد !
مترس از شب ِ یلدا ، بهار ، آمدنی است

صدای شیهه اسب ظهور می آید
خبر دهید به یاران : سوار ، آمدنی است

بس است هر چه پلنگان به ماه خیره شدند
یگانه فاتح این کوهسار ، آمدنی است

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:33:00 GMT

زمستان بود
یکدفعه بهار شد

_{سامان دادبان. ۹ ساله}

ابر و باد و من و خورشید و فلک حیرانت

قاسم اردکانی — Thu, 14 Jun 2018 21:38:00 GMT

پنجره پنجره یک شهر هواخواهانت
دم به دم منتظر سر زدن چشمانت

تا قدم رنجه کنی رخ بنمایی هر شب
دل بیداردلان بی سر و بی سامانت

یازده ماه به امید طلوعت تا صبح
چشم ها پنجره ها آینه ها گریانت

یازده ماه زمین منتظر این لحظه ست
یازده ماه در این دایره سرگردانت

در دل حوض تو در جلوه ای و هر لحظه
ابر و باد و من و خورشید و فلک حیرانت
::
عاقبت خاک سر کوی تو خواهم بود و
دیگر آن روز فقط دست من و دامانت

از ابرها بپرسید احوال ماه ما را

قاسم اردکانی — Thu, 14 Jun 2018 21:36:00 GMT

از ابرها بپرسید احوال ماه ما را
ای کاش دیده باشد از دور آه ما را

یک ماه با نگاهش شب تا سحر نشستیم
رفت و به خون نشانده حالا نگاه ما را

یک ماه با لبی خشک، افطار گریه کردیم
ای کاش شسته باشد باران گناه ما را

شب های قدر مویش، یلدای عاشقی بود
صبحی نبود ای کاش شام سیاه ما را

در عید فطر چشمش از توبه توبه کردیم
خط هلال ابروش کج کرد راه ماه را

عشقش سپید کرد و معنای تازه ای داد
بخت سیاه ما را عمر تباه ما را

گفتی می آیی

لیلا کردبچه — Fri, 25 May 2018 20:37:00 GMT

گفتی می آیی
و یاد اخبار هواشناسی افتادم
که لذت باران های بی هنگام را می برَد

گفتی می آیی
و یاد تمام روزهایی افتادم
که بیهوده چتر برداشته بودم

وقتی به تو فکر می کند می گرید

میلاد عرفان پور — Wed, 23 May 2018 19:44:00 GMT

از شوق تو رود پشت سد می گرید
دریا هنگام جزر و مد می گرید

باران یعنی که آسمان مدت هاست
وقتی به تو فکر می کند می گرید

این قدر سر راه خزان سبز مشو

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 14:28:00 GMT

آن سو تر از این جاده سواری هم هست
آن سوی کویر چشمه ساری هم هست

این قدر سر راه خزان سبز مشو
ای شاعر ساده دل! بهاری هم هست

آن آینه های صاف را یادت هست؟

میلاد عرفان پور — Sat, 12 May 2018 09:56:00 GMT

ای ناب ترین صبح خداوند بیا
ای نور دریچه های پیوند بیا

آن آینه های صاف را یادت هست؟
آن آینه ها خاک گرفتند بیا

معلوم نمی کنی که تا کی باید...

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 04:54:00 GMT

ای سبز بهار! سردی دی تا کی؟
خاموش بماند نفس نی تا کی

معلوم نمی کنی که تا کی باید
بی تاب بپرسم از تو تاکی... تا کی؟

شعر مهدوی محمدمهدی سیار - بی رؤیت روی او بلاتکلیفم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 04:53:00 GMT

بی تاب تر از جان پریشان در تب
بی خواب تر از گردش هذیان بر لب

بی رؤیت روی او بلاتکلیفم
مثل گل آفتابگردان در شب

خوب است چنان که حسرتش هم خوب است

میلاد عرفان پور — Wed, 11 Apr 2018 10:09:00 GMT

خوب است چنان که حسرتش هم خوب است
یارب! دلم از ندیدنش آشوب است

ذکری که به تسبیح دلم مانده فقط
یا رادَّ یوسفَ علی یعقوب است

زمانه از تو بی خبر نشسته در کنارِ تو

امیر عباس بختیاری — Sun, 27 Aug 2017 15:55:00 GMT

میان ازدحامی از صفوف انتظارِ تو
زمانه از تو بی خبر نشسته در کنارِ تو

تو بر قرار مانده ای، در انتظار مانده ای
اگرچه دیر می رسد زمان سرِ قرارِ تو

زمان سوال می کند از ایستگاهِ آخرش
جهان جواب می دهد به لهجهٔ اشاره: تو

منم در این زمانگی اسیرِ بی نشانگی
بهانهٔ رهاشدن! رسیده ام کنارِ تو

سکوت، بغضِ بی امان، سکوت، گریه ناگهان
سه شنبه عصر _ جمکران _ دوباره من، دوباره تو...

مردم از تکرارها، کو اتفاق دیگری

زهرا نظری — Fri, 28 Jul 2017 01:40:00 GMT

مردم از تکرارها، کو اتفاق دیگری
ای جرائد رو کنید اخبار داغ دیگری

گرچه در این باغ ها شوق شکفتن مرده است
می رسد فصل شکوفایی به باغ دیگری

روح سرما خورده ام با طعم ها بیگانه است
عشق را باید چشیدن با مذاق دیگری

زیر پایم گرچه در ظاهر زمین محکمی ست
باز افتادم ولی در باتلاق دیگری

شهر روشن نیست با صد چلچراغ اما کسی
می رسد یک روز حتما باچراغ دیگری

بی تاب کرده قصه ی تکرارها مرا

محمد علی بیابانی — Thu, 29 Jun 2017 23:39:00 GMT

لطفی که کرده است خجل بارها مرا
برده است تا دیار گرفتار ها مرا

رؤیای یوسفانه ی دیدارت ای عزیز
آواره کرده در دل بازار ها مرا

با یک کلاف کهنه از این عبد روسیاه
قابل بدان میان خریدار ها مرا

ای گل! ببین که دوری از نرگس رخت
یک عمر کرده همنفس خارها مرا

در ساحل نجات تو پهلو گرفته ام
سیل گناه برده اگر بارها مرا

این هفته هم گذشت چنان هفته های قبل
بی تاب کرده قصه ی تکرارها مرا

یاد لبان خشک ترک خورده ای مدام
برده به کربلا دم افطارها مرا

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد

هدیه طباطبایی — Sat, 10 Jun 2017 21:57:00 GMT

به شب هایی که مادر ها نمی خوابند، فرزندم !
به لالایی به این دلشوره ها سوگند، فرزندم!

من و بابا تو را مثل نفس هر لحظه می خواهیم
برای هر دومان شیرین تری از قند، فرزندم!

الهی سایه ی لطفش همیشه بر سرت باشد
خداوندی که بخشیده به ما فرزند، فرزندم!

برایت آرزو دارم که قلب مهربانت را
به عشق آل پیغمبر(ص) زنی پیوند، فرزندم!

که اینان خوب تر از خوب تر از خوب تر از خوب
که اینان در زمین بی مثل و بی مانند، فرزندم!

و بی شک می رسد یک روز موعودی که در راه است
چنان عیدی که می آید پس از اسفند، فرزندم!

مهیّا کن زمین را تا "فرج" نزدیک تر باشد
به قدر وسع خود، با "ندبه "ای هرچند، فرزندم!

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد
دلت پاک است، نور چشم من! دلبند! فرزندم!

بیاید کاش روزی که تمام مردم دنیا
بروید روی لب هاشان گل لبخند، فرزندم! َ

که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است

رضا حاج حسینی — Wed, 17 May 2017 08:06:00 GMT

به باران فکر کن... باران نیاز این بیابان است
ترک های لب این جاده از قحطی باران است

به باران فکر کن آری که در دستان این صحرا
هزاران برکه خشکیده، هزاران ماه بی جان است

تو شاید نه! ولی بی شک به باران فکر خواهد کرد
گلی که تشنه و بی حال روی دست گلدان است

چه لطفی دارد اینکه شاخه را محکم بگیرد برگ
درست آن لحظه که شاخه خودش در دام توفان است

بیا تا شهر، شهر آب و هوای دیگری دارد
میان برج ها انگار کل شهر زندان است

صدای خش خش برگ است زیر پای عابرها
ولی نه! این صدای خِس خِس حلقوم تهران است

به هر میدان صدایش می زنند آری... ولی افسوس
ولیّ عصر در تهران فقط نام خیابان است

کجا باید بگردم؟ صبحدم کو؟ روشنایی کو؟
بگو خورشید امشب در کدامین خانه مهمان است؟

صدای تِک تِکِ ساعت، تکان داده ست دنیا را
که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد؛ نیامدی

مهدی جهاندار — Fri, 12 May 2017 04:39:00 GMT

چه روزها كه يك به يك غروب شد، نيامدي
چه بغض ها كه در گلو رسوب شد، نيامدي

خليل آتشین سخن، تبر به دوش بت شكن
خداي ما دوباره سنگ و چوب شد، نيامدي

براي ما كه خسته ايم و دلشكسته ايم ، نه
ولی براي عده اي چه خوب شد نيامدي!

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام
دوباره صبح، ظهر، نه، غروب شد نيامدي...

نگو که منتظری این که انتظار نشد

زهرا سپه کار — Thu, 11 May 2017 20:58:00 GMT

بیا ببین گل من این که روزگار نشد
که فصل ها پی هم رفت و دل بهار نشد

تو روز جمعه می آیی نشانه اش این که
دم غروب دلی کو که بی قرار نشد

تمام درد تو ماییم ما که بی دردیم
کسی شبیه تو با درد سازگار نشد

هزار سال به کشتی چو نوح منتظری
هزار سال گذشت و کسی سوار نشد

برو به خانه ی یعقوب ها و مژده بده
که یوسفی به دل چاه ماندگار نشد

کنار پنجره خیره به جاده ها ای دل!
نگو که منتظری این که انتظار نشد

تو برف های درختان باغ را بتکان
ببین دوباره دلت را اگر بهار نشد؟!

خبر دارم بهار بهترینی هست!

سید علی میرافضلی — Thu, 11 May 2017 19:40:00 GMT

خبر دارم که در فردای فرداها
بهار ِ بهترینی هست.

دری را می‌گشایی:
پشت آن، درهای دیگر هم
خبر دارم
گشوده می‌شود آن آخرین در هم.

بهاری پشت آن در
لحظه‌ها را می‌شمارد باز
و هر قفلی
کلیدی تازه دارد باز.

من از دیروزهایِ رفته دانستم
که در امروز ِ ما تقدیر ِ فردا آفرینی هست
خبر دارم
بهار بهترینی هست!

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست

اعظم سعادتمند — Thu, 11 May 2017 05:54:00 GMT

یک سال پیرتر شده ایم اما،تنها به این خوشیم که می بینی
ما کودکان کوچه ی بالایی،ما کودکان کوچه ی پایینی

شاید عوض کند غزلی امشب با شورِ خویش طعم دهانها را
شاید بکاهد اندکی از این زهر،تقسیم جعبه جعبه ی شیرینی

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست،نقش و نگارها همه بی جانند
در چشم من تمام خیابانها چون فرشهای کهنه ی ماشینی

امروز در نهایت تاریکی، دلخوش به نور نازکشان هستیم
ما را اگرچه گرم نخواهد کرد،این لامپ های کوچک تزیینی

در این شبی که بیشتر از هر شب، ما میزبان آمدنت هستیم
تنها به این خوشیم که برداری،لیوان شربتی هم از این سینی

پیداست دیگر آن علاماتی که می گویند

زکریا اخلاقی — Wed, 10 May 2017 10:44:00 GMT

همین است ابتدای سبز اوقاتی که می گویند
و سرشار گل است آن ارتفاعاتی که می گویند

اشارات زلالی از طلوع تازه ی نرگس
پیاپی می وزد از سمت میقاتی که می گویند

زمین در جست و جو، هر چند بی تابانه می چرخد
ولی پیداست دیگر آن علاماتی که می گویند

جهان این بار دیگر ایستاده با تمام خویش
کنار خیمه ی سبز ملاقاتی که می گویند

کنار جمعه ی موعود، گل های ظهور او
یکایک می دمد طبق روایاتی که می گویند

کنون از انتهای دشت های شرق می آید
صدای آخرین بند مناجاتی که می گویند

و خاک، این خاک تیره، آسمانی می شود کم کم
در استقبال آن عاشق ترین ذاتی که می گویند

و فردا بی گمان این سمت عالم روی خواهد داد
سرانجام عجیب اتفاقاتی که می گویند

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما

سعید بیابانکی — Wed, 10 May 2017 03:42:00 GMT

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما

بر فراز نیزه خواهد رفت قرآن های ما

گرگ هاتان کی حریف بره هامان می شدند

راست می گفتند اگر یک بار چوپان های ما

سال ها چون غنچه ها خاموش ماندیم و دریغ

چاک خورد از فرط خاموشی گریبان های ما

در شبی تاریک و بیم موج و گردابی چنین

دست طوفان بلا افتاده سکان های ما

شعرهای داغ ما هم از دهان افتاده است

بس که از سرما به هم چفت است دندان های ما

هر که سیر از خوان ما برخاست نان از ما برید

بشکند، ای دوستان! دست نمکدان های ما

ماه من یک تخته بر دارد گر از دکان خویش

تخته خواهد شد در این بازار، دکان های ما!

ای کاش که جمعه ی سپیدی برسد

بیژن ارژن — Thu, 04 May 2017 12:04:00 GMT

ای کاش که این در به کلیدی برسد
با سردی دی، سبزه ی عیدی برسد
این جمعه سیاه بود و آن جمعه سیاه
ای کاش که جمعه ی سپیدی برسد

که کار منتظرانت، همیشه بیداری ست

سعید بیابانکی — Wed, 03 May 2017 19:53:00 GMT

بیا که آینه ی روزگار زنگاری ست

بیا که زخمِ زبان های دوستان، کاری ست

به انتظار نشستن در این زمانه ی یأس

برای منتظران، چاره نیست؛ ناچاری ست

به ما مخند اگر شعرهای ساده ی ما

قبول طبع شما نیست؛ کوچه بازاری ست

چه قاب ها و چه تندیس های زرّینی

گرفته ایم به نامت که کنج انباری ست!

نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود

کنون بیا که بناهایمان طلاکاری ست

به این خوشیم که یک شب به نام تان شادیم

تمام سال اگر کارمان عزاداری ست

نه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند

که کار منتظرانت همیشه بیداری ست

به قول خواجه ی ما در هوای طرّه ی تو

«چه جای دم زدن نافه های تاتاری ست؟»

این روزها که می گذرد...

قیصر امین پور — Fri, 28 Apr 2017 07:24:00 GMT

این روزها که می گذرد، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سربلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها را در قاب
و طرح واژگونه جنگل را
در آب بنگرند
آن روز
پرواز دست های صمیمی
در جستجوی دوست
آغاز می شود
روزی که روز تازه ی پرواز
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
و مثل نامه ای بفرستیم
صندوق های پستی
آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خواهش، کوتاه
روزی که التماس، گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه نبیند
روزی که روی درها
با خط ساده ای بنویسند:
«تنها ورود گردن کج، ممنوع»
و زانوان خسته ی مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه ی چشم ها
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران
ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس
مثل لباس
صحبت نمی کنند
پروانه های خشک شده، آن روز
از لای برگ های کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسل ها
خمیازه می کشد
و کفش های کهنه سربازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
روزی که توپ ها
در دست کودکان
از باد پر شوند
روزی که سبز، زرد نباشد
گل ها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دل ها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
بشکنند
آیینه حق نداشته باشد
با چشم ها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز
دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها
پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب، عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه!
ای روزهای سخت ادامه!
از پشت لحظه ها به در آیید!
ای روز آفتابی
ای مثل چشم های خدا آبی!
ای روز آمدن!
ای مثل روز، آمدنت روشن!
این روزها که می گذرد، هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
اما
با من بگو که آیا، من نیز
در روزگار آمدنت هستم؟

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

فاضل نظری — Fri, 21 Apr 2017 05:19:00 GMT

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی است
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم

بهار آمد بهار من نیامد

عباس کی منش (مشفق کاشانی) — Sat, 25 Mar 2017 01:20:00 GMT

بهار آمد بهار من نیامد
گل آمد گل عذار من نیامد

برآوردند سر از شاخ، گل ها
گلی بر شاخسارمن نیامد

چراغ لاله روشن شد به صحرا
چراغ شام تار من نیامد

جهان را انتظار آمد به پایان
به پایان انتظار من نیامد

همه یاران کنار از غم گرفتند
چرا شادی کنار من نیامد

چه پیش آمد در این صحرا که عمری
گذشت و شهسوار من نیامد

سر از خواب گران برداشت عالم
سبک رفتار، یار من نیامد

به کار دوست طی شد روزگارم
دریغ از من به کار من نیامد

بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد!

علیرضا قزوه — Fri, 17 Mar 2017 11:01:00 GMT

دلا تا باغ سنگی، در تو فروردین نخواهد شد
به روز مرگ شعرت سوره ی یاسین نخواهد شد

فریبت می دهند این فصل ها تقویم ها، گل ها
از اسفند شما پیداست فروردین نخواهد شد

مگر در جستجوی ربّنای تازه ای باشیم
وگرنه صد دعا زین دست، یک نفرین نخواهد شد

مترسانیدمان از مرگ، ما پیغمبر مرگیم
خدا با ما که دلتنگیم، سرسنگین نخواهد شد

به مشتاقان آن شمشیر سرخ شعله ور در باد
بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد!

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین

مریم سقلاطونی — Thu, 16 Mar 2017 10:01:00 GMT

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین

سرشارتر از شاخه های روشنِ «والتّین»

لبخندهایت مهربان تر از نسیم صبح

پیشانی ات سرمشق سبز سوره ی یاسین

ای با تو صبح و عصر و شب «فی أحسَنِ التقویم»

ای بی تو صبح و عصر و شب دل مرده و غمگین

ای وعده ی حتمی! بگو کی می رسی از راه

کی می شکوفد شاخه های آبی آمین؟

رأس کدامین ساعت از خورشید می آیی

صبح کدامین جمعه ها با عطر فروردین؟

رفت و روب کرده ایم خانه را برای تو

بیوک ملکی — Thu, 16 Mar 2017 08:34:00 GMT

ای نسیم خوش نفس
کی می آیی از سفر؟
کی از آبشار گل
می کنی مرا خبر؟

شاپرک به دور خود
پیله ای تنیده است
وقت پر گشودنش
بی گمان رسیده است

کی برای شاپرک
بال در می آوری؟
یا برای قاصدک
بال و پر می آوری؟

رفت و روب کرده ایم
خانه را برای تو
تا دوباره پر شود
از صدای پای تو

ای نشانه ی بهار!
ای نسیم خوش خبر!
خسته ایم و منتظر
کی می آیی از سفر؟

مي رسد بهار و من بي شكوفه ام هنوز

علیرضا قزوه — Wed, 15 Mar 2017 03:15:00 GMT

آه مي كشم تو را با تمام انتظار
پر شكوفه كن مرا اي كرامت بهار

در رهت به انتظار صف به صف نشسته است
كارواني از شهيد ، كارواني از بهار

اي بهار مهربان در مسير كاروان
گل بپاش و گل بپاش،گل بكار و گل بكار

بر سرم نمي كشي دست مهر اگر مكش
تشنه محبت اند لاله هاي داغدار

دسته دسته گم شدند سهره هاي بي نشان
تشنه تشنه سوختند نخل هاي روزه دار

مي رسد بهار و من بي شكوفه ام هنوز
آفتاب من بتاب، مهربان من ببار

و کفش کهنه ام را در مسیری تازه می پوشم

زهرا سپه کار — Tue, 14 Mar 2017 10:22:00 GMT

دوباره روزهای سال شمسی رو به پایان است
ولی خورشید من در پشت ابر تیره پنهان است

ندارد غیر فرشی کهنه و یک قاب آیینه
ببین خانه تکانی در دل ساده چه آسان است

نبود امسال هم بابا سر سفره نمی داند
که من گرمای دستش را... ولی او در پی نان است

حواسش هست اما با من و دلواپسی هایم
دم رفتن به مادر گفته عیدی لای قرآن است

و کفش کهنه ام را در مسیری تازه می پوشم
وگرنه کفش نو در راه بی مقصد فراوان است

عدالت چون درختی خشک هر شب خواب می بیند
بهاری را که در راه است یوسف را که زندان است

رواق امام

زهرا سپه کار — Thu, 02 Feb 2017 03:50:00 GMT

انقلابی است در دلم
که رهبرش سی و هشت سال است که سیزده سال دارد

همه قیام کرده اند
جماعت منتظر امام اند
و زبان گلدسته ها پر از تکبیر

خدا بزرگتر است
و این را تنها روح خدا می توانست به جهان نشان دهد

انقلابی است در دلم
رضا
خان نمی خواهد
رضا
شاه نمی خواهد
بیرون می روم از رواق امام
موقع فجر است
باد بهمن به صورتم می زند
دیگر سوز ندارد
به شماره ی کفشداری نگاه می کنم
پنجاه و هفت

چه رازهاست در اینجا به ربّنا و قیامم
نسیم عطر عبایی است می رسد به مشامم

بخوان یردُّ سلامی و یسمعونَ کلامی
شبیه آهوی تشنه پی جواب سلامم

ضریح پیرهن یوسف است و نور دو چشمم
برای دست رساندن به آن شبیه عوامم

نماز ظهر خودم را رسانده ام به رواقش
همیشه عاشق قدقامت رواق امامم...

چقدر مانده به تحویل سال های صبوری؟
شبم به نیمه رسیده کجاست ماه تمامم

چقدر دلخورم از این جهان بی موعود...

محمدسعید میرزایی — Thu, 08 Dec 2016 02:51:00 GMT

کجاست جای تو در جمله ی زمان که هنوز...
که پیش از این؟ که هم اکنون؟ که بعد از آن؟ که هنوز؟

و با چه قید بگویم که دوستت دارم؟
که تا ابد؟ که همیشه؟ که جاودان؟ که هنوز

سوال می کنم از تو: هنوز منتظری؟
تو غنچه می کنی این بار هم دهان، که هنوز...

چقدر دلخورم از این جهانِ بی موعود؛
از این زمین که پیاپی...وآسمان که هنوز...

جهان سه نقطه ی پوچی است، خالی از نامت؛
پر از «همیشه همین طور» از «همان که هنوز»

همه پناه گرفتند در پسِ «هرگز»
و پشت «هیچ» نشستند از این گمان که «هنوز»

ولی تو «حتماً»ی و اتفاق می افتی!
ولی تو «باید»ی ای حسّ ناگهان که هنوز

در آستان جهان ایستاده چون خورشید؛
همان که می دهد از ابرها نشان که هنوز

شکسته ساعت و تقویم، پاره پاره شده
به جستجوی کسی، آن سوی زمان، که هنوز

که جان به آخرین خبر سپرده ام

مهدی جهاندار — Thu, 16 Jun 2016 19:43:00 GMT

نه دلسپرده ام نه سرسپرده ام
به آتش تو خشک و تر سپرده ام

قنوت نیمه شب اثر نمی کند
تو را به گریۀ سحر سپرده ام

رسیدن تو را به خواب دیده ام
به کوچه گفته ام به در، سپرده ام

نشانی تو را به کاروانیان
به شهرهای دُور و بر سپرده ام

چه نامه ها به هر طرف نوشته ام
به قاصدان معتبر سپرده ام

به آشنا سفارش تو کرده ام
به هر غریب رهگذر سپرده ام

تو نیستی و بُت درست می کنند
به صیقلی ترین تبر سپرده ام_

بت بزرگ را نصیب من کند!
که جان به آخرین خبر سپرده ام

به راهی آمدم که بر نگشتنی ست
به کاسه آب پشت سر سپرده ام

همه محتاج اماميم، خودت را برسان

امید مهدی نژاد — Sun, 22 May 2016 07:43:00 GMT

بي تو آواره ي شاميم، خودت را برسان

آفتابِ لب باميم، خودت را برسان

اي به تدبير تو محتاج، جنون منديِ ما!

تيغِ گم کرده نياميم، خودت را برسان

خُرد منگر به چموشي و حروني رمه را

پيش فرمان تو راميم، خودت را برسان

پرچم سبز تو بر خاک نخواهد افتاد

سبز پوشانِ قياميم، خودت را برسان

نفسي تازه کن، اي وارث اعجاز مسيح!

زير دندان جذاميم، خودت را برسان

کافر و مؤمن، آواره و شبگرد، همه

همه محتاج اماميم، خودت را برسان

پر کن دوباره کیل مرا، ایّها العزیز!

مریم سقلاطونی — Sun, 22 May 2016 05:31:00 GMT

پر کن دوباره کیل مرا، ایّها العزیز!
دست من و نگاه شما، ایّها العزیز!

رو از من شکسته مگردان که سال هاست
رو کرده ام به سمت شما، ایّها العزیز!

جان را گرفته ام به سرِ دست و آمدم
از کوره راه های بلا، ایّها العزیز!

وادی به وادی آمده ام، از درت مران
وا کن دری به روی گدا، ایّها العزیز!

چیزی که از بزرگی تو کم نمی شود
این کاسه را...فَاَوفِ لنا، ایّها العزیز!

ما، جان و مال باختگان را رها مکن
بگذار بگذرد شب ما، ایّها العزیز!

خالی تر از دو دست من این چشم خالی است
محتاج یک نگاه شما، ایّها العزیز!

مگر آن سو تر است از اين تمدن روستای تو؟

یوسفعلی میرشکاک — Sun, 22 May 2016 05:18:00 GMT

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو
ببين باقی است روی لحظه هايم جای پای تو

اگر مؤمن اگر کافر به دنبال تو می گردم
چرا دست از سر من بر نمی دارد هوای تو

صدايم از تو خواهد بود اگر برگردي ای موعود
پر از داغ شقايق هاست آوازم برای تو

تو را من با تمام انتظارم جستجو كردم
كدامين جاده امشب می گذارد سر به پای تو؟

نشان خانه ات را از تمام شهر پرسيدم
مگر آن سو تر است از اين تمدن روستای تو؟

_............

_{با حذف یک بیت}

می رسد فصل بهاری ماندگار

بیوک ملکی — Sat, 21 May 2016 03:53:00 GMT

بال در بال پرستو های خوب
می رسد آخر، سوار سبزپوش
جامه ای از عطر نرگس ها به تن
شالی از پروانه ها بر روی دوش

پیش پای او، به رسم پیشواز
ابر با رنگین کمان، پل می زند
باغبان هم، باغبان نوبهار،
بر سر هر شاخه ای گل می زند

تا می آید، پرده ها از خانه ها
باز توی کوچه ها سر می کشند
مرغ های خسته و پربسته هم
از میان پرده ها پر می کشند

در فضای باغ غوغا می کند
باز هم فوّاره ی گنجشک ها
هرکجا سرگرم صحبت می شوند
شاخه ها درباره ی گنجشک ها

باز می پیچد میان خانه ها
بوی اسفند و گلاب و بوی عود
می رسد فصل بهاری ماندگار
فصلی از عطر و گل و شعر و سرود

میان دفتر من از تو یادگار پر است

محمد علی بیابانی — Sat, 21 May 2016 02:40:00 GMT

فقط نه صبح من از ابرهای تار پر است
گلوی جاده هم از بغض انتظار پر است

بیا که زردی پائیز با تو بی معناست
چرا که عهد تو از سبزی بهار پر است

اگر که دفترت از خاطرات من خالی ست
میان دفتر من از تو یادگار پر است

به خاک های مسیرت نگاه کن گاهی
که زیر هر قدمت قلب بی قرار پر است

مگیر خرده اگر منتسب شدیم به تو
چرا که دور و بر گل همیشه خار پر است

چگونه یاد تو از خاطرم گذر نکند
که لحظه لحظه ام از لطف بی شمار پر است

مرا خراب خودت کن به خلق وا مگذار
دل خراب من از دست روزگار پر است

پس از دعای فرج کربلاست حاجت ما
ودر سر همه سودای آن مزار پر است

از چشم‌ هایت می ‌روم آهو بچینم

سعید بیابانکی — Fri, 06 May 2016 05:45:00 GMT

از چشم‌ هایت می ‌روم آهو بچینم

یا نه چراغستانی از جادو بچینم

باید پی تکرار تو تا بی‌ نهایت

آیینه‌ ها را با تو رو در رو بچینم

فانوس‌ های روشن دلتنگی ‌ام را

تا کی در این دالان تو در تو بچینم؟

یا کوزه‌ های تشنه کامم را شبانه

پُر مِی کنم پنهان و در پستو بچینم

کی می‌ رسی از راه ای خورشید ای پیر

کز دست تو کشکول ‌ها یاهو بچینم

کی می‌ رسی تا من هزاران گوشه آواز

از مسجد آدینه تا خواجو بچینم

لب‌ های شور من به هم می‌ چسبد آرام

گر بوسه‌ای شیرین از آن کندو بچینم

یک شب در این دالان قدم بگذار تا من

یک عمر نرگس بو کنم شب ‌بو بچینم

امشب مهیا کن شراب و شعر حافظ

تا سفره ‌ای رنگی برای او بچینم

اما تو با نیامدنت نیز حاضری

محمدسعید میرزایی — Thu, 28 Apr 2016 05:29:00 GMT

تقویم، شرمسار هزاران نیامدن
یک بار آمدن وَ پس از آن نیامدن

این قصه مال توست، بیا مهربان‏ترین!
کاری بکن، چقدر به میدان نیامدن؟

این خانۀ پر از گلِ پژمرده هم هنوز
عادت نکرده است به مهمان نیامدن

باران بدونِ آمدنش نیست بی گمان
مرگ است در تصور باران، نیامدن

اما تو با نیامدنت نیز حاضری
کم نیست از تو چیزی از این‏‎سان نیامدن

اشیاء خانه جملۀ تاریکِ رفتن‎‏اند:
آیینه، عکس، پنجره، گلدان، نیامدن...

صدای پای بهار آمد و بهار نیامد

مهدی جهاندار — Fri, 18 Mar 2016 02:31:00 GMT

صدای پای بهار آمد و بهار نیامد
سکون و صبر و قرارم سر قرار نیامد

به شوق دوست دلی داشتم نیامد و خون شد
به پای یار سری داشتم به کار نیامد

غمت به باد فنا داد عقل مختصرم را
چرا که با دل دیوانه ام کنار نیامد

به انتحار، خودم را مگر به او برسانم!
که هرچه هرچه نشستم، به انتظار نیامد

به خواب دیده ام آن مرد آن سوار می آید
نگو دوباره که اسب آمد و سوار نیامد

تمام کار و کس ما تویی که غایبی اما
چرا کسی به غم بی کسی دچار نیامد

"چو پرده دار به شمشیر می زند"، به امیدش
مقیم پرده نشستیم و پرده دار نیامد

إذا السماء خمید و إذا النجوم کدِر شد
إذا الجبال ترک زد، إذا البحار نیامد...

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت

علیرضا قزوه — Fri, 18 Mar 2016 00:58:00 GMT

به پایت ریختم اندوه یک دریا زلالی را
بلور اشک ها در کاسه ی ماه هلالی را

چمن، آیینه بندان می شود صبحی که می آیی
بهارا! فرش راهت می کنم گل های قالی را

نگاهت شمع آجین می کند جان غزالان را
غمت عین القضاتی می کند عقل غزالی را

چه جامی می دهی تنهایی ما را؟ جلال الدّین!
بخوان و جلوه ای بخشای این روح جلالی را

شهید یوسفستان توأم؛ زلفی پریشان کن
بخشکان با گل لبخند هایت خشک سالی را

سحر، از یاس شد لبریز، دل های جنوبی مان
نسیم نرگست پر کرد ایوان شمالی را

افق هایی که خون رنگ اند، عصر جمعه ی مایند
تماشا می کنم با یاد تو هر قاب خالی را

کدامین شانه را سر می گذارم وقت جان دادن؟
کدام آیینه پایانی ست این آشفته حالی را؟

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت
پذیرا باش از این دلتنگ، شعری ارتجالی را

بخوان دعای فرج را، که صبح نزدیک است

محمدجواد غفور زاده — Thu, 03 Dec 2015 06:02:00 GMT

بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است بال و پر دارد

بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب
که روزگار، بسی فتنه زیر سر دارد

تو در هجوم حوادث، صبور باش، صبور
که صبر میوه ی شیرین تر از ظفر دارد

در آستان ولا، جای ناامیدی نیست
بهشت پاک اجابت هزار در دارد

دل شکسته بیاور، که با شکسته دلان
نسیم مهر خدا، لطف بیشتر دارد

بخوان دعای فرج را، که صبح نزدیک است
که شام خسته دلان مژده ی سحر دارد

صفا بده دل و جان را به شوق روز وصال
مسافر دل ما، نیّت سفر دارد

زمین چو پر شود از عدل، آسمان ها را
شمیم غنچه ی نرگس، ز جای بردارد

بخوان دعای فرج را، زِ پشت پرده ی اشک
که یار، چشم عنایت به چشم تر دارد

دهند مژده به ما از کنار خیمه ی سبز
که آخرین گل سرخ از شما خبر دارد

مراقبت بکن از دل، که یوسف زهرا
زِ پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد

برآر دست دعایی، که دست مهر خدا
حجاب غیبت از آن ماهروی بردارد

غروب و دامنه ی نور آفتاب و شفق
بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد

برای یاس حیاط از تو گفتم و گل داد

محمد غفاری — Thu, 12 Nov 2015 05:15:00 GMT

برای از تو سرودن، زبان ما بسته ست
که در برابر تو، شعر، دست و پا بسته است

به هر دری که زدم رو به تو گشوده نشد
دلم شکسته، فقط چشم بردعا بسته ست

چگونه نور تو را پشت ابر باید دید؟
که اشک، راه تماشای چشم را بسته ست

برای یاس حیاط از تو گفتم و گل داد
چه قدر غنچه به تو عاشقانه وابسته ست

«دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو»
که راه چاره ی ما بی قرارها بسته ست

تو آسمان و زمینی، تو نور و باران، تو…
چه قدر از تو نشان هست و چشم ما بسته ست

سقای حرم، سید و سالار آمد

جلیل صفربیگی — Fri, 23 Oct 2015 05:06:00 GMT

فردا همه گویند سپهدار آمد

سقای حرم، سید و سالار آمد

در دشت خروش و ولوله می افتد

گویند اباالفضل علمدار آمد

کعبه تنهاست کعبه مظلوم است

زهرا بشری موحد — Wed, 30 Sep 2015 09:47:00 GMT

داغ ما مستدام مي ماند
بغض ما بي کلام مي ماند

عاشقان مي دوند سمت وصال
عشق در ازدحام مي ماند

حجر الاسود ِ هميشه غريب
در غم ِ استلام مي ماند

کعبه تنهاست کعبه مظلوم است
کعبه مثل امام مي ماند

کربلايي دوباره در راه است
حج اگر ناتمام مي ماند

زخم چندين هزار ساله ي ما
تا دم انتقام مي ماند

دل امت در انتظار فرج
بين رکن و مقام ...

هوا پس است پس از تو مدام توفان است

على مردانى — Mon, 28 Sep 2015 11:11:00 GMT

هوا پس است پس از تو مدام توفان است
خدای من چه تقاصی؟ کدام تاوان است؟

تو آب هستی اگر خوابِ آب می بینم،
کویر در خطر انتقام باران است

غزل که شأن نزولش تویی دل انگیز است
وگرنه بر لب مردم غزل فراوان است

نماز باغچه هارا اقامه خواهی کرد
بایست! قبله تو هستی، امام: گلدان است

چگونه معجزه ات را دروغ می بینند؟
تو یک نگاه عمیقت تمام قرآن است

مشخص است که بی تو دچار کابوسم
و خواب تشنگی ام تا سحر پریشان است

جاده ها سینه خیز در راه اند

سعیده اصلاحی — Tue, 22 Sep 2015 05:24:00 GMT

جاده پای پیاده راه افتاد
نقشه ی راه ، دست ماه افتاد

دیده می شد دوباره تنگ غروب
کوه و شال بنفش رنگ غروب

ابری از دور داشت رد می شد
نقطه چین می گذاشت....رد می شد

جاده دنبال نقطه چین ها رفت
راه پیچید و ماه ، تنها رفت

جاده ها گرچه همسفر بودند
همگی از تو بی خبر بودند

نامت از ابرها فرو می ریخت
پشت سر، پیش پا فرو می ریخت

دهن خشک خاک ، تر می شد
نفس جاده تندتر می شد

خارها بی درنگ گل می داد
صخره و تخته سنگ گل می داد

اتفاقات خوب ناگاه اند
جاده ها سینه خیز در راه اند

به فکر مایی و ما فکر آب و نان هستیم

محمد علی بیابانی — Sun, 13 Sep 2015 09:40:00 GMT

همیشه شامل الطاف بیکران هستیم
چرا که تحت نظرهای آسمان هستیم

به یاد مایی و ما یاد هر کسی جز تو
به فکر مایی و ما فکر آب و نان هستیم

اگر که ابر تویی ما کویر بی آبیم
اگر بهار تویی ما همه خزان هستیم

به انتظار خودت امتحان مکن ما را
که ما رفوزه ی هر روزامتحان هستیم

اباالرّحیم تو هستی و با وجود تو ما
همیشه صاحب بابای مهربان هستیم...

اگر فقیر و یتیم و اسیر آمده ایم

محمد علی بیابانی — Sun, 13 Sep 2015 09:40:00 GMT

اگر فقیر و یتیم و اسیر آمده ایم
به آستانه ی نعم الامیر آمده ایم

دوباره با سبد دست های خالی مان
به شوق آن کرم دستگیر آمده ایم

سر قرار تو هستی همیشه آن ماییم
که یا نیامده یا اینکه دیر آمده ایم

به غیر اشک، کلافی نداشتیم... ببخش
پر از غمیم اگر سر به زیر آمده ایم

مجیر مردم دنیا! برای آمدنت
به گریه نزد خدای مجیر آمده ایم

حسین ساده ترین راه بردن دل توست
و ما به سوی تو از این مسیر آمده ایم

ای کاش ببینیم همه ماه نهان را (انتظار)

محمد علی بیابانی — Sun, 13 Sep 2015 09:38:00 GMT

ای کاش ببینیم همه ماه نهان را
همراه طلوع تو شروع رمضان را

با تلخی اشک غمت افطارنمودیم
از مأذنه هر بار شنیدیم اذان را

چندی ست که چشمان زمین بی تو ندیده ست
از باد صبا آن نفس مشک فشان را

تلخند زبان ها بگذار از تو بگویند
تا نام تو تغییر دهد طعم دهان را...

هر گاه که با تو به مناجات نشستیم
یک بار هم احساس نکردیم زمان را...

تو مثل دیگران هستی؟ که من چون دیگران باشم؟

مهدی مردانی — Fri, 04 Sep 2015 02:37:00 GMT

به من گفتند مثل دیگران در فکر جان باشم
تو مثل دیگران هستی؟ که من چون دیگران باشم

دو چشم مست، جلاد و دو ابرو تیغ تاتاری
نگو نه، تیغ را بالا ببر تا در امان باشم

اگر پیرم چرا یک جمعه پیش من نمی آیی
که صبح شنبه شاید مرده، شاید هم جوان باشم

برایت هر چه می خواهد دل تنگم غزل گفتم
فقط یک لحظه موسی باش شاید من شبان باشم

جهان مرده ست بی تو سال ها، برگرد خوب من!
که من خود شاهد بر گشتن جان جهان باشم

خدا گفته حبیب اوست مهمان، تو چه می گویی؟
حبیبت نیستم بگذار قدری میهمان باشم

بغض آسمان

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:38:00 GMT

آسمان
بغض کرده است
از میان ابرها
رود های خشک را
نگاه می کند

دل مصر و یمن خون شد ز مکر نابرادرها

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:30:00 GMT

سرم را می زنم از بی کسی گاهی به درگاهی
نه با خود زاد راهی بردم از دنیا، نه همراهی

اگر زاد رهی دارم، همین اندوه و فریاد است
«نه بر مژگان من اشکی، نه بر لب های من آهی»

غروبی را تداعی می کنم با شوق دیدارش
تماشا می کنم عطر تنش را هر سحرگاهی

دلم یک بار بویش را زیارت کرد، این یعنی
نمی خواهد گدایی را براند از درش شاهی

نمی خواهم که برگردد ورق، ابلیس برگردد
دعای دست می گویی، چرا چیزی نمی خواهی؟

از این سرگشتگی، سمت تو پارو می زنم، مولا!
از این گم بودگی سوی تو پیدا می کنم راهی

به طبع طوطیان هند عادت کرده ام؛ هندو
همه شب «رام رام»ی گفت و من «الله الله»ی

هلال نیمه ی شعبان رسید و داغ دل نو شد
دعای «آل یاسین» خوانده ام با شعر کوتاهی

اگر عصری ست، یا صبحی، تو آن عصری، تو آن صبحی
اگر مهری ست، یا ماهی، تو آن مهری تو آن ماهی

دل مصر و یمن خون شد ز مکر نابرادرها
یقین دارم که تو آن یوسف افتاده در چاهی

خیری ندیده ایم از این اختیارها

علی اکبر لطیفیان — Mon, 24 Aug 2015 06:52:00 GMT

برگرد ای توسل شب زنده دارها
پایان بده به گریه ی چشم انتظارها

از یک خروش ناله ی عشاق کوی تو
«حاجت روا شوند هزاران هزارها»

یک بار نیز پشت سرت را نگاه کن
دل بسته این پیاده به لطف سوارها...

ما را به جبر هم که شده سربه زیر کن
خیری ندیده ایم از این اختیارها

باید برای دیدن تو «مهزیار» شد
یعنی گذشتن از همگان «محض یار»ها...

یک بار هم مسیر دلم سوی تو نبود
اما مسیر تو به من افتاده بارها

شب ها بدون آمدنت صبح ظلمت اند
برگرد ای توسل شب زنده دارها

این دست ها به لطف تو ظرف گدایی اند
ای ایّها العزیز تمام ندارها

برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده

عمران صلاحی — Wed, 12 Aug 2015 11:08:00 GMT

كمك كنین هلش بدیم چرخ ستاره پنچره
رو آسمون شهری كه ستاره برق خنجره
گلدون سرد و خالی رو بذار كنار پنجره
بلكه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیرم چشم ستاره كور شده
برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده
مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده
كاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

كنار تنگ ماهیا گربه رو نازش می كنن
سنگ سیاه حقه رو مهر نمازش می كنن
آخر خط كه می رسیم خطو درازش می كنن
آهای فلك كه گردنت از همه مون بلن تره

به ما كه خسته ایم بگو خونه ی باهار كدوم وره؟

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت

محمد رفیعی — Sat, 01 Aug 2015 03:36:00 GMT

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت
خدا چقدر زمین را در انتظار گذاشت

هزار سال تو را با عسل به هم آمیخت
هزار معجزه در پیکر تو کار گذاشت

از آفریدن تو آن قَدَر به وجد آمد
که از وجود خودش در تو یادگار گذاشت

کشید دایره ای حول محور تو سپس
مسیر شعر مرا روی این مدار گذاشت

تو آمدی به زمین آسمان گریست، خدا
برای گریه ی او اسم مستعار گذاشت

همان دقیقه درختان مرده سبز شدند
همان دقیقه که نام تو را بهار گذاشت

بکش کسای یمانی به روی دوش و بیا

زهرا سپه کار — Thu, 09 Jul 2015 13:20:00 GMT

چه محشری است که آل ریا به پا کرده است
مگر که رو به بتی تازه اقتدا کرده است

تو را که نوری و قرآن ناطقی این بار
به استناد کدام آیه ای رها کرده است

قسم به سرخی خون عقیق های یمن
که درد،دِین خودش را به عشق ادا کرده است

بکش کسای یمانی به روی دوش و بیا
که آل آل کسا را یمن صدا کرده است

خبر دهید به خورشید در شب ظلمت
دلم به شیوه ی پروانه جان فدا کرده است

چه باک از آتش نمرودیان که شعله ی آن
از این که عشق بسوزد در آن اِبا کرده است

تو ذوالفقار به دستی بیا که هر مظلوم
به روی وعده ی حقّت حساب وا کرده است

اشكی كه روی گونه ی من پا گذاشته است

سعید بیابانکی — Thu, 11 Jun 2015 05:58:00 GMT

دلتنگی مرا به تماشا گذاشته است

اشكی كه روی گونه ی من پا گذاشته است

همزاد با تمامی تنهایی من است

مردی كه سر به دامن صحرا گذاشته است

این كیست این كه غربت چشمان خویش را

در كوله‌ بار خستگی ‌ام جا گذاشته است

این كیست این كه این همه دل‌ های تشنه را

در خشكسال عاطفه تنها گذاشته است

خورشید چشم اوست كه هر روز هفته را

چشم انتظار مشرق فردا گذاشته است

اما تو با نیامدنت نیز حاضری

محمدسعید میرزایی — Mon, 08 Jun 2015 05:35:00 GMT

تقویم، شرمسار هزاران نیامدن
یک بار آمدن وَ پس از آن نیامدن

این قصه مال توست، بیا مهربان‏ترین!
کاری بکن، چقدر به میدان نیامدن؟

این خانۀ پر از گلِ پژمرده هم هنوز
عادت نکرده است به مهمان نیامدن

باران بدونِ آمدنش نیست بی گمان
مرگ است در تصور باران، نیامدن

اما تو با نیامدنت نیز حاضری
کم نیست از تو چیزی از این‏‎سان نیامدن

اشیاء خانه جملۀ تاریکِ رفتن‎‏اند:
آیینه، عکس، پنجره، گلدان، نیامدن...

نیامدی و چه بتخانه ها به پا نشده ست

مهدی جهاندار — Mon, 01 Jun 2015 08:54:00 GMT

تو یوسفی تو که لبریز بوی پیرهنی
تو یوسفی تو که یا ایّها العزیز منی

بگو چه ها که نکردیم بعد اینهمه سال
در انتظار تو ما، ما برادران تنی

به روز حادثه یک یک بهانه آوردیم
گریختیم همه هر طرف فقیر و غنی

غنی بهانۀ دار و ندار خود را کرد
فقیر گفت که من زنده ام ز بی کفنی!

سراغت از که بگیرم که خنده ام نکنند
کجای شهر به دنبال آهوی ختنی...؟

"حجابُک العربی" آفتابک العجمی
جمالک المدنی عاشقانک الیمنی

نیامدی و چه بتخانه ها به پا نشده است
تبر به دست بیا ای سوار آمدنی

اين خاک نديده‌ست به خود بعد تو باران

یوسف رحیمی — Mon, 01 Jun 2015 08:04:00 GMT

از زلف پريشان تو دارم گله چندان
از زلف پريشان تو از زلف پريشان

زلفت گره انداخته در کار دلم سخت
اي دوست مرا از سر خود وا مکن آسان

پنهان نکند راز مرا پرده‌ی اشکم
عمري‌ست که دل باخته‌ام، از تو چه پنهان

از عشق تو در آتشم، از آتش عشقت
حيرانم و حيرانم و حيرانم و حيران

يک شهر شود در پي‌ات آواره‌ی صحرا
کافي‌ست که من سر بگذارم به بيابان

هر لاله گرفته‌ست قنوت آمدنت را
اين خاک نديده‌ست به خود بعد تو باران

بازآي که در مقدم تو جان بفشانم
من زنده از آنم که به عشق تو دهم جان

شاید تو را یک صبح جمعه دیده باشیم...

اعظم سعادتمند — Mon, 01 Jun 2015 03:36:00 GMT

رد می کنی شاید پس از زنگ دبستان
طفل کلاس اولی را از خیابان

شاید که دلداری دهی راننده ای را
وقتی شکایت می کند از راهبندان

می آوری تا کوپه کیف مادری را
که ناتوان راهی شده سوی خراسان

شاید صدامان کرده ای با نام کوچک
در غربت یکریز شهری نامسلمان

شاید تو را یک صبح جمعه دیده باشیم
که چای می ریزی برای ندبه خوانان

گاهی می اندیشم در این سرما کجایی؟
شاید کنار آتش یک مرد چوپان

شاید تو را هر جای دنیا دیده باشیم
در زیر باران...زیر باران... زیر باران...

ای فرصت دوباره ی رویش برای خاک

امیر عباس بختیاری — Wed, 20 May 2015 18:52:00 GMT

زیبا ترین بهانه برای رها شدن!
از پیله های بسته ی دنیا جدا شدن

ای فرصت دوباره ی رویش برای خاک
ای انتظارِ غنچه به امّیدِ وا شدن

ای لهجه ی سکوت،زبانِ نگفته ها
تنها دلیل بغض برای صدا شدن

رویای صادقی که به خوابم نیامدی!
میترسم آن دقیقه ی از خواب پاشدن-

کابوسِ زندگی شده باشد ندیدنت
یعنی اسیرِ حسرتِ بی انتها شدن

حالا میانِ این همه حسرت برای تو
ماندم دراین سوال: چگونه شما شدن؟

آیا رسیده ام به جوابِ سوالِ خود؟
_از پیله های بسته ی دنیا جدا شدن_

تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

فرناز بنی شفیع — Thu, 30 Apr 2015 04:21:00 GMT

قفس تا کی بماند در گمان این کبوترها؟
قفس را پاک کن از ازدحام سرد باورها

ببین! زخم تبر مانده ست بر پیشانی جنگل
و پشت هر کسی را می درد کابوس خنجرها

چه بارانی؟ که می بارد نمک بر زخم این کوچه
چه مهمانی؟ نمی کوبد کسی بر کوبه ی درها

درختان تا ابد میراث دار یادگاری ها
ولی ردّی ندارد از تو دیگر روح دفترها

دل تقویم ها پوسید از آدینه ها غربت
تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

می آید مرد در باران، می آید آسمان بر دوش
تو تعبیر همان مردی که از سمت صنوبرها ـ

می آید با پرستوها می آید لانه می سازد
به پیشش سارها، گنجشک ها، آری! کبوترها

می آید مرد در باران، تو تعبیر همان مردی
که می آیی از اقیانوس از آن سوی بندرها

پ ن: یک بیت از شعر حذف شده

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

سعید بیابانکی — Wed, 15 Apr 2015 04:35:00 GMT

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

شب تولّد چشمان روشنش برسد

چو گرد بر سر راهش نشسته ام شب و روز

به این امید که دستم به دامنش برسد

هزار دست، پر از خواهش اند و گوش به زنگ

که آن انارترین، روز چیدنش برسد

چه سال ها که در این دشت منتظر ماندم

که دست خالی شوقم به خرمنش برسد

بر این مشام و بر این جان، چه می شود؟ یا رب!

نسیمی از چمنش، بویی از تنش برسد

خدای من! دل چشم انتظار من تا چند

به دوردست فلک بانگ شیونش برسد؟

چقدر بر لب این جاده منتظر ماندن

خدا کند که از آن دور، توسنش برسد

بگو کمتر کند صیاد سهم دانه ی ما را

علی کریمان — Tue, 07 Apr 2015 04:58:00 GMT

گلستان شد جهان، پر کرد گل ویرانه ی ما را

کسی باور ندارد خواب خوش بینانه ی ما را

اگر بر دوش تخت پادشاهان را نمی بردیم

نمی رنجاند اکنون نعش یاران شانه ی ما را

قفس دیگر چه دارد تا در آن منت سرم باشد؟

بگو کمتر کند صیاد سهم دانه ی ما را

بزن قید تبر را، بت شکستن چاره ی ما نیست

دهان بگشا و بشکن هیبت بتخانه ی ما را

نه در زندان نمی میریم، من دیدم به خواب خویش

که دستی می گشاید پیله ی پروانه ی ما را...‏

بهار فصل قشنگي ست، بي تو اما نه

مهدی زارعی — Fri, 27 Mar 2015 06:20:00 GMT

سوال:«عيد رسيده؟» جواب:«اين جا نه!»

بهار آمده امسال خانه ي ما؟ نه!

چهار فصل پياپي، اگر زمستان شد

يخ قديمي اين فصل مي شود وا؟ نه!

بدون تو همه ي سال برف بوده؟ بله!

تمام هم شده يک لحظه فصل سرما؟ نه!

بدون موج نگاهت، جهان که يک ماهي ست

رسيده است به آغوش گرم دريا؟ نه!

تمام زلزله ها لرزه ي نبودن توست

و هيچ بعد تو آرام بوده دنيا؟ نه!

تو ماه صفحه ي نقاشي جهان بودي

به روي صفحه ببين ماه مانده حالا؟ نه!

اگرچه اول تقويم ها نوشته بهار

بهار مي رسد از راه، بي تو آقا؟ نه!

بيا و پس تو خودت از خدا بخواه، که داد ـ

جواب خواهش ما را هميشه او با: نه!

خودت بگو به خدا که به چشم يک عاشق

بهار فصل قشنگي ست، بي تو اما نه.

آقا! ببین چه مشغله ی عاشقانه ای ست...

مجتبی احمدی — Fri, 13 Mar 2015 05:22:00 GMT

این شور تازه، هلهله ی عاشقانه ای ست

آهنگ پای قافله ی عاشقانه ای ست

«حسنت به اتفاق ملاحت» که می رسد

حسن ختام سلسله ی عاشقانه ای ست

نام تو می برند به آوای زیر و بم

دل می تپد؟...نه! زلزله ی عاشقانه ای ست

کارم نوشتن است به امید خواندنت

آقا! ببین چه مشغله ی عاشقانه ای ست...

در دوری ات قصیده ی درد است این غزل

هرچند شعر یک دله ی عاشقانه ای ست

عاشق، درست اینکه شکایت نمی کند

گاهی، ولی گله، گله ی عاشقانه ای ست

گاهی همین «کجایی؟» و «کی می رسی؟» عزیز!

هرچند سخت، مسئله ی عاشقانه ای ست

اصلاً همین که جمعه ی این هفته هم گذشت

اما هنوز فاصله ی عاشقانه ای ست...

انگار صبر بغض گلویم تمام شد

اینک شروع مرحله ی عاشقانه ای ست

با چشم خیس، شعر تری می نویسمت

آن را فقط بخوان! صله ی عاشقانه ای ست

نکند به ما نتابی، گل آفتابگردان!

سعید بیابانکی — Sat, 07 Mar 2015 08:11:00 GMT

«مکش انتظار دیگر، گل آفتابگردان!

که سپیده خورده خنجر، گل آفتابگردان!»

(خسرو احتشامی)

تو چراغ آفتابی، گل آفتابگردان!

نکند به ما نتابی، گل آفتابگردان!

گل آفتاب ما را لب کوه سر بریدند

نکند هنوز خوابی؟ گل آفتابگردان!

نه گلی فقط، که نوری، نه که نور، بوی باران

تو صدای پای آبی، گل آفتابگردان!

نه گلی، نه آفتابی، من و این هوای ابری

نکند به ما نتابی! گل آفتابگردان!

تو بتاب و گل بیفشان،«سر آن ندارد امشب

که برآید آفتابی»، گل آفتابگردان!

وقتی که نیستی

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:27:00 GMT

وقتی که نیستی
حس می‌کنم که پنجره، دیوارِ دیگری است
حس می‌کنم که مزﮤ باران، عوض شده ست.

خبر اینکه: ... باید بیایی!

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:24:00 GMT

خبر اینکه: لبریز بارانم امروز
خبر اینکه: دلتنگِ دلتنگِ دلتنگ
خبر اینکه: ... باید بیایی!

نگاه توست

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:20:00 GMT

همین بارانِ آهسته
همین نجوایِ گنجشکان
همین عطری که می‌آید ؛
نگاه توست.

تا آمدنت چند خيابان بلند است؟

آرش فرزام صفت — Fri, 20 Feb 2015 04:36:00 GMT

ساعت به قرارِ افقِ دورِ تو چند است؟
تا آمدنت چند خيابان بلند است؟

خورشيد کلافي است نه در شأن عزيزش
اي مصر! مگر يوسف در چاه تو چند است؟...

از دست تو اي دير به دست آمده، اي دور!
آدينه قروني متمادي گله مند است

گنجشک خيال تو چرا پر زده هر سو؟
دل گوشه ي امني است که خالي ز گزند است

خوابيده زمان در جسد ساعت ديوار
وقتي نفس عقربه هايش به تو بند است

....

با حذف بیت...

شعر فارسی آیات غمزه

تو محکم باش خواهی دید سرتاسر جهان با ماست

تو تنها نیستی وقتی بیایی

ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

​​​​​​​ای عید! بیا و جمعه دیگر باش

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو

روزگار حقیقی شمایید

زمان رسیده به پایان ماجرای زمین

یک جمعه‌ی نزدیک، نصلّی فی القدس

چه‌هاست در سر آن نرگس بهارآور

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری

نترس از قدرت فرعون او را آب خواهد برد

ای بهار آخر زمین!

این انقلاب چشمه ای از انقلاب توست

یلداست... انار دانه کردن خوب است

یک روز می رسد غزلی، قال و قیل را...

ما بر آن عهد که بودیم کماکان هستیم

شاید دو نوجوان عبا بر دوش چشم تو را مباحثه می‌کردند

از شکوه‌ی گنجشک‌ها حتی خبر داری

بعد ديگر كسي چه مي داند؟

به قبل از هفتم اکتبر دیگر بر نخواهد گشت

رویای روشن

موسم آن وعده ی دیرین می آید

آخرین فرصت خدا به زمان

با این‌همه چشم، آسمان در پی کیست

برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری

ممنون که پا به زندگی ما گذاشتی...

عالم اگر که صاحب حجت نمی شد

زمان چون ساعتی در دست تو تنظیم خواهد شد

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟

چه رفتنی‌ست که پایان اوست بسم الله

ما بر آن عهد که بودیم کماکان هستیم

دیرآمدنت عزیز، دیرآمدنت

تقویم ها دروغ نوشتند از بهار

این بار نوبتِ منِ تنها رسیده است

کلاغان کلاغان مگر می گذارند ؟!

می رسد بهار دور از انتظار

اندوه تو از جنس اندوه کسی نیست

عاقبت دروازه های عاشقی وا می شوند

انتظار

فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما

چه باشم و چه نباشم، بهار در راه است

صدای شیهه ی رخش ظهور می آید

...

ابر و باد و من و خورشید و فلک حیرانت

از ابرها بپرسید احوال ماه ما را

گفتی می آیی

وقتی به تو فکر می کند می گرید

این قدر سر راه خزان سبز مشو

آن آینه های صاف را یادت هست؟

معلوم نمی کنی که تا کی باید...

شعر مهدوی محمدمهدی سیار - بی رؤیت روی او بلاتکلیفم

خوب است چنان که حسرتش هم خوب است

زمانه از تو بی خبر نشسته در کنارِ تو

مردم از تکرارها، کو اتفاق دیگری

بی تاب کرده قصه ی تکرارها مرا

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد

که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد؛ نیامدی

نگو که منتظری این که انتظار نشد

خبر دارم بهار بهترینی هست!

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست

پیداست دیگر آن علاماتی که می گویند

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما

ای کاش که جمعه ی سپیدی برسد

که کار منتظرانت، همیشه بیداری ست

این روزها که می گذرد...

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

بهار آمد بهار من نیامد

بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد!

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین

رفت و روب کرده ایم خانه را برای تو

مي رسد بهار و من بي شكوفه ام هنوز

و کفش کهنه ام را در مسیری تازه می پوشم

رواق امام

چقدر دلخورم از این جهان بی موعود...

که جان به آخرین خبر سپرده ام

ای عید! بیا و جمعه دیگر باش